Charakterystyka uzależnienia od pracy

uzależnienie od pracyUzależnienie od pracy już dawno przestało być postrzegane jako stosunkowo egzotyczny problem dotyczący przede wszystkim przedstawicieli państw azjatyckim. Coraz częściej mamy z nim do czynienia również w Polsce, większość z nas dostrzega przy tym z niepokojem, że nasza wiedza na ten temat nie może być określana mianem wystarczającej. W pierwszej kolejności wypada więc zwrócić uwagę na to, że osoby zmagające się z uzależnieniem od pracy to przede wszystkim te, którym kontrola nad pracą już dawno wymknęła się z rąk. Nie są one w stanie powiedzieć sobie, że przesadzają, a do tego odczuwają wewnętrzną presję, aby pracować jeszcze bardziej intensywnie i z jeszcze większą determinacją niż miało to miejsce do tej pory. Owszem, w pewnym momencie zaczyna to pociągać za sobą negatywne skutki, skutki te nie są jednak przez tego rodzaju osoby odczuwane.

Uzależniony nie dostrzega, kiedy kończy się czas pracy, a zaczyna moment odpoczynku, często więc nie rozstaje się z pracą również w czasie weekendu, a nawet, gdy ma okazję wypocząć podczas wyjazdu. Gdy jednak zwraca się mu na to uwagę, reaguje tak samo, jak każdy inny uzależniony i zaprzecza, że ma do czynienia z problemu. Co więcej, choć jego obraz rzeczywistości i życia jest dość wypaczony, trudno przekonać go o tym. Jego usprawiedliwiania są zresztą banalne, często więc można usłyszeć, że ciężka praca jest koniecznością, gdy nie chce się stracić dobrej posady, a także, ze zaangażowanie jest niezbędne, gdy chce się podwyższać standard swojego życia.

jak zachowuje się pracoholikPracoholika często zdradza zresztą sam sposób, w jaki komunikuje się on z otoczeniem, bardzo często opowiada więc o tym, co robi i opisuje siebie jedynie przez pryzmat sukcesów zawodowych. Jego największym dramatem jest perspektywa utraty pracy i nawet jeśli ryzyko takie jest wyjątkowo małe, jest źródłem nieustannego niepokoju. Trudno mówić też o nim jako o osobie, która ma wysoką samoocenę. Przeciwnie, dla pracoholika bardziej typowa jest pogarda wobec samego siebie, a niepewność siebie jest typowa nawet, jeśli jego kariera rozwija się prawidłowo. A jednak pracoholik nie musi być wcale najlepszym pracownikiem, pewne jego cechy wpływają bowiem na to, że nie jest tak efektywny i kreatywny, jak można byłoby tego od niego oczekiwać. Problemem jest choćby to, że jest na tyle skupiony na pracy, że jego życie osobiste nie zapewnia mu oczekiwanej satysfakcji. Nie bez znaczenia jest i to, że pracoholik jest arogancki, a tym samym nie tylko nie słucha cudzych rad, ale również ma problem wówczas, gdy powinien zacząć wcielać je w życie. Nie jest też wydajny, perfekcjonizm sprawia bowiem, że na proste zadania zużywa zbyt wiele czasu.

Powiązane wpisy